ערבית היא שפה בענף הדרומי של השפות השמיוֹת המערביות בתוך קבוצת השפות השמיוֹת של משפחת השפות האפרוֹ-אסיאתיוֹת. ככזאת היא קרובה מאוד לעברית ולארמית, ששייכות לענף הצפוני של השפות השמיות המערביות. הערבית הספרותית ("אלפֻצחא"-الفصحى) משמשת בעיקר לכתיבה ולתקשורת בכל רחבי העולם הערבי, והיא בעלת תפקיד מפתח בחיי כל המוסלמים, שכן היא משמרת את שפת הקוראן, אשר נכתב בלהג הערבית של שבט קוּרייש. לצד הערבית הספרותית קיימת גם ערבית מדוברת ("אלעאמייה"-العامية), ולה ניבים (דיאלקטים) רבים, שמשמשים שפת אם לכ-422 מיליון בני אדם ברחבי אסיה ואפריקה (לדוגמה: ערבית לבנונית, מצרית, מרוקאית ופלסטינית). הערבית היא שפה רשמית (לאו דווקא יחידה) כמעט בכל מדינות המזרח התיכון (כולל את ישראל אך להוציא את איראן ואת טורקיה) ובכל מדינות צפון אפריקה. כמו כן היא אחת מהשפות הרשמיות של האו"ם. כשפת הקוראן היא נחשבת לשון הקודש של דת האסלאם. לפי דת זו אלוהים נתן את הקוראן לידי הנביא מוחמד במפורש בשפה הערבית. עם התפשטותה על פני מרחב גאוֹגרפי גדול התפתחו בה ניבים רבים אחרים, ואלה נבדלים משמעותית זה מזה ומהערבית הספרותית (שמבוססת על שפת הקוראן והשירה הערבית הקלאסית). כבר בתקופה קדומה, ייתכן שעוד לפני כיבושי האסלאם, ואולי זמן קצר לאחריהם, נוצר מצב של דיגלוסיה אצל דוברי הערבית, כיוון שהמשכילים הערביים, בעיקר המוסלמים שביניהם, הקפידו לכתוב בשפת הקוראן, וראו בניבים השונים עגה שאינה ראויה לעלות על הכתב. מצב זה קיים בעולם הערבי עד היום - אמצעי התקשורת הערביים משתמשים בצורה תקנית (סטנדרטית) של הערבית הספרותית, שפה הנלמדת במוסדות החינוך בכל רחבי העולם הערבי. שימוש בניבים מקומיים, בעיקר בערבית של קהיר (ערבית מצרית), לצורכי תקשורת בין-ערבית, נעשה נפוץ עם התפתחות התיאטרון והקולנוע. יש בערבית 7 זמנים: עבר, עתיד, עתיד מנצוב, עתיד מג'זום مَجْزُوم, ציווי, בינוני פועל ובינוני פעול. צורות הבינוני משמשות בדרך כלל כשמות עצם, אך ניתן להשתמש בהן כדי לבטא את ההווה. צורה מקובלת יותר לביטוי ההווה הוא השימוש ב"זמן ביניים". כלומר: שימוש בלשון עתיד לתיאור פעולה בהווה (כמו שימוש בלשון עתיד בעברית לתיאור העבר וההווה (לדוגמה: "וַיֵלֶךְ משֶׁה"), או העבר לתיאור העתיד) על מנת להבחין בין צורת העתיד להווה, ניתן להוסיף את התחילית س לפני הפועל המדגישות כי מדובר בעתיד. צורת העבר הבסיסית היא צורתו של הנסתר. לצורך יצירת הגופים מוסיפים לצורה זו את הסיומת המתאימה לגוף. גם בעתיד הצורה הבסיסית היא צורת הנסתר, ויצירת הגופים מתבצעת על ידי החלפת התחילית והוספה, במקרה הצורך, של סיומת. השימוש בעתיד המנצוב נעשה לאחר מיליות מסוימות כמו أَنْ, המתווספת לפעלים שבהם יש רצון, בקשה, תקווה וכד', אשר מצטרפת למילים להביע שלילה מוחלטת. בערבית קיימת צורת זוגי اَلْمُثَنَى הבאה לתאר שני פרטים. לעומת העברית, ששימרה חלקית את צורת הזוגי בשמות עצם מסוימים (למשל, "שעתיים", "אופניים"). בערבית כמו בעברית שם התואר עוקב אחר העצם אותו הוא מתאר ומתאים לו במין ובמספר. כמו כן בצורת הסמיכות הנסמך קודם לסומך בדומה לעברית.

العبرية هي لغة سامية من مجموعة اللغات الشمالية الغربية من الفرع الكنعاني، تنتمي إلى مجموعة اللغات الأفريقية الاسيوية. حاليا تنتشر اللغة العبرية الحديثة كلغة حديث وأدب وتعاملات رسمية، ويتحدث بها أكثر من سبعة ملايين شخص موزعين في حدود إسرائيل والأراضي الفلسطينية. اللغة العبرية الحديثة منبثقة من اللغة العبرية الكلاسيكية التي لم تعد مستخدمة كلغة حديث أو كلغة تعاملات رسمية إنما تستخدم كلغة دينية يستعملها المتدينون اليهود في تعاملاتهم الدينية، وهي بدورها، كلاسيكية קלאסי، نشأت من محاولة إحياء للّغة العبرية القديمة التي ماتت في القرن الخامس قبل الميلاد. اللغة العبرية القديمة هي العبرية التي كتب فيها العهد القديم، وتشبه إلى حد كبير لغات قديمة أخرى مثل اللغة الفينيقية والعمونية والمؤابية ولهذا يعتبر علماء اللغات كل هذه اللغات الأخيرة لهجات للّغة الكنعانية. أخذت اللغة العبرية العديد من الأسماء، وهي: لغة كنعان כנען، وهو اسم وارد في التوراة، اليهودية كونها لغة مهمة في الديانة اليهودية، واللغة المقدسة بسبب نزول التوراة بها، لكن أشهر الأسماء لها هو اللغة العبرية حيث سميت بهذا الاسم نسبة إلى العبرانيين الذين حملوا اللغة من بعد الكنعانيين. تاريخ اللغة العبرية: بدأت مرحلة العبرية القديمة الخالصة في القرن العاشر قبل الميلاد تقريبا، فكانت اللغة العبرية هي اللغة الشائعة في المناطق الجبلية في فلسطين، وكانت عبرية هذا العصر تتسم بالنقاء والبعد عن أي تأثيرات أجنبية، ودون بها معظم أسفار العهد القديم والأعمال الأدبية الأخرى، وعدد من النقوش الأثرية على الصخور والأحجار والعملات. بعد أن أصبحت الارامية هي اللغة الرسمية في البلاد، وجه الزعماء الدينيون جهودهم نحو شرح وتفسير العهد القديم باللغة الارامية لكي يفهم اليهود أصول وطقوس الدين اليهودي، فكتبوا المشناه والجمارا ثم التلمود. وكانت لغة هذه الكتب مختلفة تماما في روحها وألفاظها وتراكيبها عن عبرية العهد القديم، فظهر فيها التأثر الشديد باللغة الارامية، كما احتوت أيضا على بعض الألفاظ من اللغات الأخرى. مع امتداد المناطق التي سيطر عليها العرب إلى فلسطين، تمتع اليهود ببعض الرفاهية الفكرية والتي أنتجت الكتاب المسورتيين מְסוֹרה والذين وضعوا أساس عملية التشكيل أو التنقيط נִיקוּד والذي استمر حتى اليوم كنظام التنقيط العبري الرسمي. عرف اليهود عصراً ذهبياً كثير الإنتاج الأدبي أثناء حياتهم في الأندلس العربية. يعرف اليهود تلك الفترة باسم "العصر الذهبي" תוֹר הַזָהָב وتعرف الإنتاجات الأدبية لهذا العصر العبري الوسيط'، وكانت هذه آخر العصور المزدهرة للغة العبرية والتي انتهت بسقوط الأندلس. اليوم، تعتبر العبرية اللغة الرسمية الأولى لدولة إسرائيل، وأصبحت تستخدم في شتى مجالات الحياة، مع أنها مختلفة عن العبرية التوراتية القديمة، (يقول تقرير نشرته صحيفة هآارتس الإسرائيلية بأن طلاب المدارس لا يفهمون عبرية التوراة). خليط من كلمات عبرية وعربية وأوروبية. دخلت على العبرية الحديثة الكثير من الكلمات التي يعود أصلها إلى الارامية، واليديشية، والإنجليزية، والعربية.